Odetchnęłam. Teraz już wszytko chyba będzie dobrze.
Podeszłam do okna i przyłożyłam dłoń do okna. Na szybie pojawiły się wzory stworzone przez mróz.
Usiadłam na łóżku i oparłam głowę o dłonie. Coś takiego było bardzo męczące. Chciałam spać...
Oparłam się o ścianę i szybko zasnęłam.
< Atos? >
Jej ciepły dotyk oraz ciepło, którym mnie raczyła doprowadziły mnie do bardzo dziwnego stanu. Takie dziwne uczucie w podbrzuszu. Szybko podniosłem się do siadu.
-O patrz, już mi lepiej. Idę do swojego pokoju, posprzątać.-Wyszedłem szybko. Szlag!
< ? >
Rozeźlona przycisnęłam jego głowę do łóżka.
- Zabieraj tę łapę. Nigdzie nie idziesz póki nie skończę. - pewnym ruchem wsunęłam dłoń pod jego koszule. Lekko się rumieniąc pozwoliłam, by cały chłód przeszedł w moje palce. Wiedziałam, że opadła na niego fala gorąca. I domyślałam się, jakie mogło to mieć skutki.
Wciąż zakrywałam jego oczy, by nie widział mojego rumieńca.
< Atos? :3 >
-Wiesz co, może już wystarczy? Dam radę, wytrzymam już te dziwne zimno. Nie jest znów tak źle.-Odparłem. Jakoś tak wyszło, że chcąc sięgnąć do kieszeni położyłem jej dłoń na biodrze, mmm...
- Po prostu się rozluźnij. Nie robie niczego, co mogłoby ci zaszkodzić. - gładziłam jego skronie, podnosząc temperaturę jego ciała. Musiałam tez usunąć skutki złego użycia żywiołu. Tylko ze do tego musiałabym dotknąć jego nagiej skóry. Tak trochę... Trudno mi to przychodziło.
< Atos? >
-Co robisz?-Zapytałem cicho, przerażało mnie to, że nie mogłem zobaczyć co robi. Było mi coraz cieplej, jakbym miał gorączkę. Wredne uczucie.
< ? >
- Powinieneś od razu pozwolić sobie pomóc. - stwierdziłam sucho. Nakazałam chimerom posadzić go na łóżku.
- Leżeć. - usiadłam obok i przycisnęłam go w dół, by położył się na plecach. Powoli położyłam lewą dłoń na jego sercu, starając się ignorować ból. Prawą ręką zakryłam mu oczy.
Po kilku krótkich chwilach drgnął niespokojnie.
- Gorące. - wymamrotał.
- I tak jest dobrze.
< Atos>
Do mojego pokoju wpadła miała chimera i jej koleżanki. Zacząłem jedną miziać myśląc co się do cholery dzieje, gdy nagle poczułem, że przemieszczam się wbrew woli w stronę pokoju dziewczyny. Starałem się protestować, jakoś wspomóc się powietrzem, ale wciąż nie czułem tej siły co wcześniej. Nemi spojrzała na mnie, od razu do mnie podeszła.
-Jak się czujesz?-Zapytała chyba z troską.
< Nemi? >
-Pusto.-Odparłem cicho.
Usłyszałam huk. Wiedziałam, że z Atosem nie jest zbyt dobrze, ale był uparty. Ja się narzucać nie będę.
Nagle coś pociągnęło mnie za nogawkę. Spojrzałam w dół. Kocia Chimera spoglądała na mnie błagalnie. Czuła, co się dzieje, i chyba go polubiła, bo ciągnęła mnie w tamtym kierunku.
- Jeśli tak bardzo chcesz mu pomóc, to go tu przyprowadź. - pogłaskałam ją i usiadłam na łóżku.
< Atos? >
Starałem się rozgrzać pobierając o siebie dłońmi, dmuchając w nie. Pocierałem ramiona i wymuszałem drgania. Nie pójdę jej prosić, o nie. Spróbowałem ogrzać wokół siebie powietrze, ale jakbym się wypalił. Już nie czułem tej więzi z otoczeniem, nie czułem nic. Co się do cholery dzieje?! Zły uderzyłem w ścianę mocno. Potem po policzkach spłynęły mi łzy, których nie umiałem już utrzymać w ryzach.
< Nemi? >
- Czy ty uważasz, że to jest łaska? - uniosłam brew. - Staram się po prostu być miła, co nie jest dla mnie normalne, no ale jak chcesz, jak zacznie boleć cie serce to wiesz gdzie jestem. - wstałam i wróciłam do swojego pokoju.
Co za facet....
< Atos? >
-Powiedziałem, żebyś mnie zostawiła. Nie potrzebuję twojej łaski, wystarczy mi już jej.-Fuknąłem unosząc się.
< Nemi? >
- Czuje się okropnie, ale jestem przyzwyczajona. A ty po prostu siedź cicho, bo ci serce z zimna wysiądzie. - ponownie położyłam dłoń na jego piersi, przyciskając. Czułam, że jego serce biło dość szybko, i czasem nawet nieregularnie.
< Atos? >
-Zostaw, idź. Nie przejmuj się mną.-Odepchnąłem ją lekko i skuliłem się pod kocem. Nie potrzebuję łaski, dam radę. Nie musi się mną martwić.-Twoja rana, co z nią? Jak się czujesz?
< Nemi? >
Westchnęłam.
- To ty jesteś winny. Co to w ogóle miało być? - widziałam, że marznie. Musiał się nieźle wychłodzić. Usiadłam obok niego.
- Pamiętaj, że robię to tylko, żebyś mi tu nie zdechł. - położyłam dłoń najpierw na jego czole, następnie na karku i piersi, i od nowa. Przelewałam w niego swoje ciepło.
< Atos? >
-Ty chyba na serio chcesz mnie zabić.-Jęknąłem i wstałem chwiejnie. Kręciło mi się w głowie, wciąż czułem straszne zimno i ciężar. To straszne umierać... Usiadłem na łóżku i okryłem się kocem, zimno. Wewnętrznie, tak bardzo.
< Nemi? >
To bylo cudowne uczucie móc znowu wziąć głęboki wdech. Moim oczom ukazała się kobiecą postać, anioł. Umarłem, ale za to wita mnie wspaniała postać, cudowna anielska kobieta. Tak można... Żyć? Zacząłem coś mamrotać.
- Nemi... Nie chciałem Cię wkurzać...
< Nemi? >
Zasłoniłem okna i usiadłem na podłodze. Uniosłem się w górę i zacząłem eksperymentować...
Poczułem dziwne ciepło rozsadzające moje żyły od środka, krzyknąłem z bólu, oślepiło mnie jakieś światło. Widziałem otaczającą mnie wodę, która powoli zamarzała. Zimne powietrze wypełniło moje płuca, aby zaraz potem je zamrozić.
-To... Boli...-wykrztusiłem nie mogąc w ogóle złapać powietrza, zamroczyło mnie. Nie upadłem, zawisłem w wielkiej kuli lodu tracąc przytomność.
< Nemi? >
Ta baba mnie zabije, zejde na zawał. Wstałem i odszedłem do swojego pokoju. Zamknąłem się.
< Nemi? >
Gdy coś mnie złapało od razu zareagowałem uderzając w to coś. Nie wiedziałem, że mogę tak mocno uderzyć, aż mnie odrzuciło. Ogłuszony podniosłem się chwiejnie na łokciach.
< Nemi? >
-Tak Pani profesor.-Odparłem tonem posłusznego ucznia i spróbowałem tak jak mi kazała. Pamiętałem; muszę poczuć jedność z otoczeniem. Moje zmysły nagle się wyostrzyły, otoczenie było teraz tak dokładne, głosy, kolory. Wspaniały stan. Udało mi się fo osiągnąć tylko dwa razy, to już trzeci. Ten jednak mocniejszy, intensywniejszy. Wspaniały.
< Nemi? >
Słysząc jej śmiech rozproszyłem się i cała moja praca poszła na marne. Czyli jest tak źle...? Ech. Spojrzałem na nią spokojnie.
-No co?
< Nemi? >
Przebrałam się, po czym wyszłam na zewnątrz, opierając się na jednej z większych chimer.
W domu było pusto, ani śladu po Atosie. Powoli obeszłam wszystkie korytarze, następnie zaczęłam szukać go na dworze.
Widząc jego próby musiałam się zaśmiać...
< Atos? >
Poszedłem pracować wokół domu ze spokojem. Nie wolałem jej, nie odzywałem się do niej. Postanowiłem dać jej spokój. Skupiłem się na pracy i próbach skorzystania z mocy.
< Nemi? >
- To idź i nie wracaj! - warknęłam, albo raczej pisnęłam. Gdy tylko wyszedł rzuciłam w chimere poduszką.
- Zdrajca! - rzucałam, póki wszystkie poduszki nie leżały na podłodze. Zwierzak bez trudu je wymijał.
Wstałam i powoli podeszłam do drzwi. Zamknęłam je na klucz. Musiałam się przebrać, wciąż miałam na sobie pokrwawioną bluzkę...
< Atos? >
-Bo zachowujesz się jak dzieciak.-Odparłem górując nad nią wzrostem.-Przestań się szsrpac; bo jeszcze dwa razy i będę musiał przeprowadzić amputację. Co do pokoju to mam naprzeciw Ciebie, Twoje zwierzątka mi go pokazały.-Posadziłem ją mocniejszym pchnięciem.-Idę wziąć się za robotę.
< Nemi? >
- Poszedł stąd! Idź znajdź se pokój, byle daleko ode mnie! - na oślep machałam ręką, próbując go odpędzić. Musiało to dość śmiesznie wyglądać, bo momencik później usłyszałam śmiech. Szybko usiadłam, nie zważając ma ból.
- Czego się śmiejesz?!
< Atos? >
-Mówiłaś coś?-Zapytałem stając znów nad nią. Była czerwoną jaaak burak, uśmiechnąłem się z satysfakcją.-Co mam robić? Jaki jest plan zajęć?
< Nemi? >
Odwróciłam się do niego plecami, zasłaniając usta dłonią. Czułam, że czerwienię się jak burak.
- A zostaw ty mnie w spokoju. - jęknęłam. Tym razem jednak miałam przeczucie, że nie odpuści. I chyba już się dowiedział, jak mi rozkazywać.
Przekleństwo...
< Atos? >
O nie, nie mam zamiaru się kłaść.
- Wstaję. Rana się niedługo zagoi, nie ma o co jęczeć. - usiadłam. Miałam zamiar wstać, wątpię, by zdołał mnie w jakiś sposób powstrzymać...
< Atos? >
-Wolę nie ryzykować, będę milczał.-Wykonałem znak "x" na piersi jako moje potwierdzenie.-Ale teraz lepiej się połóż i nie szalej tak. Następnym razem może być bardzo ciężko z raną.-Wymruczałem patrząc na chimerę. Inni ludzie? Ciekawie. Może w końcu poznam drugiego maga powietrza.
< Nemi? >
-Nawet jeśli bardzo bym chciał nie mam komu. Z tego co wiem, jestem Twoim jedynym gościem.-Odparłem popijając smaczny napar.
< Nemi? >
Chciało mi się pić, a i tak już gorzej być nie może...
Posłusznie się napiłam.
- Okropnie. - mruknęłam. - Ale ostrzegam... Jeśli kiedykolwiek komukolwiek o tym powiesz to nie żyjesz! - ostrzegłam go, lekko się rumieniąc.
< Atos? >
Podałem jej świeży napar z ziół na uspokojenie.
-Pij, pomoże, nie zaszkodzi.-Odezwałem się cicho i napiłem się herbaty.-Jak się czujesz?
< Nemi? >
Czy on nie może stąd iść i już oszczędzić mi wstydu?
Odwróciłam się do niego plecami.
- Idź se wybierz pokój, byle daleko ode mnie. - pociągnęłam nosem. Nie chciałam dalej płakać, ale sama z siebie się nie uspokoje....
< Atos? >
Siedziałem tak na niej póki się nie uspokoiła. Potem usiadłem znów na ziemi zmęczony. Wplotłem palce we włosy i westchnąłem ciężko.
< Nemi? >
Zamurowało mnie. Lampiłam się na niego jak na wariata. Nie byłam przygotowana na coś takiego, tak więc po prostu się na niego gapiłam, pozwalając, by łzy ciekły mi po twarzy.
Wstyd....
< Atos? >
Prosiłem cicho jakieś bóstwo, aby nie rozerwała szwów. Kiedy zaczęła się strasznie rzucać złapałem ją za ręce i usiadłem jej na nogach. Trzymałem ją tak mocno.
-Spokój Nemi...!
< Nemi? >
Nie mogłam się uspokoić.
Wreszcie naciągnęłam jakoś kołdrę na głowę, z wysiłkiem odwróciłam się na bok i kopnęłam w ramę od łóżka, po czym poczułam kłujący ból. Warknęłam i zaczęłam ryczeć jeszcze bardziej.
< Atos? >
Zauważyłem, że coś się z nią dzieje, ale nie dałem po sobie tego poznać. Wciąż bawiłem się w małym potworkiem udając, że mnie tam nie ma. Jeśli mnie zawoła podejdę,ale jeśli będzie kazała mi wyjść nie zrobię tego.
< Nemi? >
Po jakimś czasie rozjaśniło mi się w głowie, czułam jednak, że całkowicie brakuje mi siły. Nie mogłam nawet poruszyć czymś innym niż głową. Porażka.
Spojrzałam w bok. Atos siedział obok mnie, i chyba w jakiś sposób przekonał do sobie chimere. Aż dziwne, że jeszcze miał wszystkie palce.
Westchnęłam.
- Jeszcze raz dzięki za pomoc. - odparłam kwaśno. Coś mnie jednak niepokoiło... Dziwnie się czułam. - Chyba... Nie podałeś mi nic przeciwbólowego ani nic w tym stylu? - zapytałam szybko. Jednak to, co zaczęło się ze mną dziać upewniło mnie, że dobrze się zorientowałam.
Zachciało mi się płakać. Zaczęłam beczeć, zawsze tak było po lekach. Traciłam kontrolę nad emocjami.
Odwróciłam twarz, pragnąc, by tego nie zauważył.
< Atos? >
Spojrzałem na nią, odezwać się? A co jeśli to ją zezłości i znowu wpadnie w szał? Nie jest jeszcze do końca przytomna. Podam jej zioła i wyjdę, będę zaglądał co dwie godziny czy nic się nie zmieniło...
Wziąłem z szafki miseczkę i napoiłem ją herbatą ziołową, miała na celu wzmocnienie i zapobiegnięcie starszemu bólowi. Nie znaczy to, że nie będzie nic czuła, jakiś dyskomfort pozostanie, poza tym ta ręka może być już do końca jej życia mniej sprawna niż druga. Oby to nie wpłynęło na jej moce. Westchnąłem i wziąłem na kolana chimerę, najwyżej odgryzie mi głowę. Zacząłem ją miziać.
< Nemi? >
Obudziłam się, czując coś zimnego na czole. Powoli otworzyłam oczy. Dusiło mnie w piersi, powietrze które wdychałam zdawało się płonąć. Poza tym piekły mnie oczy.
- Co tu...? - wymruczałam, nie widząc wszystkiego dokładnie. Wciąż kręciło mi się w głowie.
< Atos? >
Złapałem ją zanim upadła i położyłem na brzuchu. Odsłoniłem jej ramię, cholera. Pozrywała szwy, rana się powiększyła, a w tych okolicznościach nie trudno o zakażenie. Ponownie zalałem ranę spirytusem, zaszyłem ją podwójnym ściegiem i zabandażowałem. Unieruchomiłem jej rękę i położyłem ją do łóżka. Wiedziałem, że może wystąpić gorączka, więc poszedłem po zimne okłady. Siedziałem przy niej póki się nie obudziła. Była twarda, ale potrzebowała opieki.
< Nemi? >
-Masz wielką moc, tak samo upór. Weź te tabletki i sobie pojde; bo wiem, że tego chcesz. Jestem tylko ciężarem i niepotrzebnym balastem. Kobieto weź, popij i nie ma mnie.-Odparłem zniecierpliwiony jej zachowaniem. Gorzej niż dziecko...
< Nemi? >
-Jak sobie życzysz, ale dopiero jak weźmiesz te leki. No nie bądź jak dzieciak, szybko.-Podsunąłem jej tabletki, a potem spojrzałem na małą chimerę i zawołałem na nią.
< Nemi? >
Spojrzałam na niego spod byka. Dlaczego się nie odczepi?
- Nie, dzięki. - burknęłam. Kątem oka spojrzałam na małą chimere schowaną między różnymi duperelami. Błagam cie, wygoń go...
Jednak oczywiście, jeśli chodziło o mnie to nawet moje stwory mnie nie słuchały. Nikt mnie nie słucha...
< Atos? >
Tak właściwie to dobry pomysł, pójdę się rozejrzeć, ale najpierw....
Wparowałem do jej pokoju z dwoma przeciwbólowcami i szklanką wody.
-Weź, pomoże.-Posłałem jej ciepły uśmiech.
< Nemi? >
- Poradzę sobie sama. Na razie idź się trochę rozejrzyj, lepiej żebyś się nie zgubił. No i nie łazić mi w nocy. - powolutku polazłam do swojego pokoju. Padłam na łóżko jak naleśnik i westchnęłam. Ludzie, niech to przestanie boleć...
< Atos? >
Skorzystałem z jej zaproszenia zdziwiony. Zaproponowałem zmianę opatrunku i chęć prezentacji swoich umiejętności oraz wskazówki. Zaczynałem nowe życie.
< Nemi? >
Wreszcie na miejscu.
Zaprosiłam go do środka. Spojrzał na mnie zaskoczony.
- No co? Nawet ja mam tutaj takie coś co niby jest odpowiedzialne za współczucie. - postukałam się palcem w pierś. - Miejsca jest dość, mam sporo wolnych pokoi. Ale jak nie chcesz, to śpij sobie na dworze.
< Atos? >
Szedłem za nią szukając po dordze jakiś ziół leczniczych i psychodelicznych. Widziałem, że nie ma się najlepiej, ze cierpi. Nawet chłop by stękał. Postanowiłem zamieszkać obok jej domu, na drzewie. Zawsze być blisko, aby pobierać nauki i pomagać jej.
< Nemi? >
Przez chwile myślałam
Jak ja mam niby go uczyć? Nie mam zielonego pojęcia o uczeniu.
- Rób co chcesz. Nie jestem dobra w uczeniu, ale może coś się nauczysz. - wstałam i skierowałam się do domu. Czułam się okropnie. Kręciło mi się w głowie. Uspokajało mnie tylko to, że gdybym jednak zemdlała to Chimera idzie tuż obok mnie...
< Atos? >
-Pozwól mi być swoim uczniem. Będę Ci posłuszny wzamian za doskonalenie i uczenie się umiejętności.-Poprosiłem podchodząc do niej.
< Nemi? >
- Mistrzu? - obruszyłam się. Usiadłam na chimerze. - Nazywam się Nemidith. - zagryzłam warge. Ramię okropnie mnie piekło i bolało. Nie Chciałam jednak tego pokazywać, przecież nie jestem słaba. Może i jestem babą, ale nie obnoszę się ze swoją płcią jako piękną czy słabą.
< Atos? >
-Ją również, uznaj to za spłatę długu. Jesteśmy teraz kwita może zaczniemy od nowa?-Zaproponowałem.-Jestem Atos, mistrzu.-ukłoniłem się.
< Nemidith? >
Grrr...
Chciałam go z siebie zepchnąć, ale niestety w sile fizycznej mnie przewyższał. Nawet moja Chimera nie chciała mi pomóc, wyczuła całą sytuację.
- Nie prosiłam cie o pomoc... - warknęłam, gdy wreszcie mnie puścił.
< Atos? >
CHO-LE-RA! Cholera, cholera!
Zacząłem obok niej skakać, aby jak najszybciej pozbyć się kuli z jej ramienia i zamknąć ranę zanim coś się w nią wda. Wskazówki pustelnika zdrajcy przydały się. Przygniotłem ją kolanem do ziemi i zająłem się raną. Z torby wyciągnąłem spirytus, nici i igłę. Najpierw zalałem, a potem zaszyłem ranę. Sam potem pociągnąłem z butelki.
< Nemi? >
Drgnęłam. Do mojej świadomości wpadł impuls, który świadczył, że wisiorek został złamany.
Szybko poszło, nie ma co.
Mimo, że byłam na niego wściekła, obietnica to obietnica.
Otworzyłam portal. Bez słowa przeszłam do jego świata.
Czekała tam na mnie niespodzianka.
Pionki wyższych sfer, żołnierze. Trzymali go i celowali do niego.
Westchnęłam. Też kiedyś byłam w takiej sytuacji.
Z lekkim uśmiechem na ustach oswobodziłam go. Bali się mnie, pamiętali mnie. Bardzo dobrze.
Otwarłam portal i wepchnęłam tam chłopaka. W ostatniej chwili zanim zniknęłam usłyszałam huk i poczułam piekący ból w okolicach ramienia. Szybko zamknęłam portal.
< Atos? >
Dygotałam ze złości. Jak on śmiał?!
Żołnierskim krokiem wróciłam do domu. Chimera podążała za mną, słyszałam jej chichot hieny.
- No i czego się chichrasz?! - warknęłam na nią. Zwierzę zaczęło się do mnie łasić. Westchnęłam.
Co za dzień...
< Atos? >
Moja bestyjka grzecznie siedziała w wodzie, mimo że co chwila warczała.
Po jakimś czasie chimerze zachciało się bawić i wrzuciła mnie do wody.
- Nie, błagam, jestem cała mokra! - krzyknęłam ze śmiechem. Moja bluzka miała metalowe wzmocnienia, przez co ciągnęła mnie w dół. Pozbyłam się jej i w samej bieliźnie kontynuowałam mycie bestii.
< Atos? >
Wylądowałem nad rzeką i wszedłem do wody. Starałem się poczuć jej rytm, spasować się z nią. Długo mi zajęło zanim złapałem jej rytm. Byłem zmęczony, mokry i głodny. Pomyślałem o przepiórkach pustelnika i jęknąłem rozmarzony. Poszedłem szukać obiadu.
Po nieudanej próbie upolowania czegokolwiek znów położyłem się na gałęzi. Śmiech dziewczyny i pomruk besti przyciągnęły moją uwagę. Ta straszna kobieta kąpała swoje zwierzątko. Wyglądało to komicznie.
< Nemidith? >
Prychnęłam.
- Nie licz na to, głupku. - zamknęłam portal.
Czas wrócić do nudnej codzienności...
Może wykąpać Chimery?
- Co powiecie na kąpiel? - zachichotałam. Mój skarb zaczął uciekać, a ja go goniłam....
Poczułem jak coś wciąga mnie w dół, ale nie dałem się. Trzymając jej wisior wzbiłem się w powietrze i oddaliłem w głąb krainy. Skoro ma taką siłę, może mogłaby... Nie, to głupie. Muszę próbować sam.
-Mam nadzieję, że jeszcze się spotkamy!-zawołałem do niej.
< Nemi? >
- Wreszcie jesteś. - warknęłam, głaszcząc mojego zwierzaczka. - Ja tu szykuje portal, żeby cię stąd odesłać, a ty atakuje z chimere, która miała cie tu sprowadzić. - wstałam i usunęłam mu ziemię spod nóg. Spadł z wrzaskiem, hamując tuż przy ziemi.
Rzuciłam mu wisiorek, który stworzyłam kilka minut wcześniej.
- Jak zmądrzejesz rozbij lub rozłam to. Wtedy będziesz mógł wrócić. I skoro tak bardzo boisz się chimer, to sama po ciebie przyjdę. - otworzyłam portal.
< Atos? >
Obudził się pomruk dużego zwierza, jedna z jej chimer szła w stronę mojego drzewa. Obiecała, że mnie nie tkną, a ojciec mówił nie ufaj kobietom! Mówił, ale ja jak zwykle go nie słuchałem. Manipulowałem powietrzem, aby mój zapach nie dotarł do nozdrzy bestii, udało się. No prawie, zwierz po prostu odbiegł w innym kierunku. Odetchnąłem z ulgą i zeskoczyłem na ziemię. Nie wiadomo skąd bestia rzuciła się na mnie, zareagowałem szybko... Płuca zwierzęcia stały się puste, bestia zaczęła się dusić. Odepchnąłem ją od siebie i uciekłem zostawiając ją łapiącą chciwie powietrze. Podskoczyłem, aby odbić się od powolnego pnia i szykować nad drzewami. W postaci chmury piasku, ziemi i liści ruszyłem szukać tej kobiety. Moje moje w tej krainie były silniejsze, ja czułem się mocniejszy. Zobaczyłem ją w dole obok chimery.
< Nemi? >
Szukałam miejsca, z którego przyszedł. Skoro tak po prostu się tu dostał, gdzieś musiały być nieszczelne wrota.
Pomogę mu wrócić, nie trzymam go tutaj. Lepiej by dla niego było, gdyby został, ale skoro nie chce mogę najwyżej go odesłać i zapewnić powrót na wypadek, gdyby zmądrzał.
Udało mi się znaleźć nieszczelne miejsce. Wysłałam chimere, by go tu przyprowadziła.
< Atos? >
Wyszedłem z jej domu i odbiegłem w las. Okres się jej spóźnia czy co?
Szedłem przed siebie tworząc małe tornado w dłoniach i myślałem jak wrócić do domu i nad tym co od niej usłyszałem. Musieli ją bardzo źle potraktować... A co jeśli mnie czekała to samo? Ale niby za co, dlaczego? Nic przecież nie zrobiłem. Ech. Wspiąłem się na drzewo i zasnąłem na jednej z gałęzi. Niby straszna, ale jest jedyną osobą w tym świcie i ma swoje bestie. Muszę się do niej jakoś dołączyć...
< Ktoś? Nemidith? >
- Hah! Nikt się nie więzi! Inaczej zaśpiewasz, gdy cię złapią, zwiążą i zakneblują, a następnie spróbują zabić! - gwałtownie otworzyłam drzwi. - Proszę, nie zatrzymuje cie. Chimery zostawią cie w spokoju, szukaj drogi do tego swojego domu. - prychnęłam i wyszłam.
< Atos? >
Co za kobieta!
-Dziś będą perliczki, poza tym tam nikt mnie nie więzi, nie nasyła na mnie swoich bestii i tak jak ptak jestem wolny. Zamknięty jastrząb umiera bardzo prędko.-Spojrzałem na nią znacząco.
< Nemidith? >
- Czy wiesz, że nie otworzysz tych drzwi bez mojej zgody? - podążyłam za nim. - Zanim stąd pójdziesz, chce znać dokładny powód, dlaczego, według ciebie, warto jest wrócić do tamtego świata. - przystanęłam. Chłopak był uwięziony pomiędzy mną a drzwiami, które się nie otwierają. Zachichotałam. Można go troszkę podręczyć...
< Atos? >
-Serdeczne gratulacje i wszystko, ale nie jestem zbyt dobrym twórcą, może ja już wrócę do domu, albo przynajmniej wyjdę, nie będę Ci przeszkadzał i w ogóle.-Zacząłem iść w stronę drzwi.
< Nemi? >
- I to on nauczył cie tak słabej kontroli? - zaśmiałam się, gdy wyraz jego twarzy powiedział mi, że dobrze rozumuje. - Czy ty zdajesz sobie sprawę z tego, jak wielką moc posiadasz? - rozłożyłam ręce, wskazując na krajobraz za oknem. - To wszystko, co tu widzisz, drzewa, góry, łąki, rzeki, wszystko, co żyje, wszytko, co martwe, to wszystko zrobiłam ja. - oznajmiłam.
< Atos? >
-Aale mi tam dobrze, pustelnik dba o mnie i w ogóle...-Odparłem kuląc się w sobie. Yey, baba mnie zdominowała, juhu! Jestem porażką życiową.
< Nemidith? >
- Zacznę tak: bardzo dobrze, że się mnie boisz, z twoją słabą kontrolą nad powietrzem nie masz ze mną szans, zaatakowałeś chimere, a w ogóle to jak możesz chcieć wrócić do miejsca, gdzie tacy jak my są traktowani jak śmiecie i zagrożenie? - pochyliłam się nad nim, zakładając ręce na piersi.
< Atos? >
-Cóż... Nie wiem, nie dotknąłem Twojego zwierzaczka, chce do domu boję się Ciebie.-Powiedziałem bardzo szybko i niewyraźnie. Cofnąłem się.
< Nemidith? >
Zmierzyłam go wzrokiem.
- Jakie cześć?! Chcę odpowiedzi na moje pytania! - zarządałam, pstryknięciem niszcząc jego cieniutką barierę. Czy on miał zamiar mnie tym obrazić? Chyba widział, że władam wszystkimi żywiołami. Odcisnęło to na mnie swoje piętno. Niebieskie jak woda oczy, czarne jak sadza włosy, skóra koloru ciemnej ziemi i szybkie, niespokojne jak wiatr ruchy. Ślepy on czy co?
< Atos? >
Zerwałem się z miejsca od razu tworząc wokół siebie barierę, której nie umiał nauczyć mnie dziadzio. Spojrzałem na tą dziewczynę i rozluźniłem się.
-Cześć?
< Nemidith? >
Co za...
Grrrr...
Przy pomocy chimery przetransportowałam go do mojego domu, nie mogłam go przecież tam zostawić.
Chimera dość niedelikatnie rzuciła go na kanapę. Pogłaskałam ją i odesłałam do lasu.
Trzeba zacząć budzić chłopaka...
Bez żadnych wyrzutów sumienia oblałam go lodowatą, słoną wodą.
< Atos? >
-Nie...-Warknąłem zły, uf. Kręciło mi się w głowie, za dużo emocji. Padłem na ziemię nieprzytomny.
< Nemidith? >
Chimera zaczęła ocierać się o moją dłoń.
- Może mi powiesz, co tu robisz, czemu atakujesz mojego zwierzaczka, i wogóle czemu tak się drzesz?! - warknęłam, głaskając mój skarb.
Chłopak patrzył na mnie jak na dziwaka.
Przyznaje, niesamowite, że on również władał żywiołem, ale...
- Odpowiesz mi wreszcie?
< Atos? >
Uciekłem przed tym stworzeniem wciąż wrzeszcząc. Miałem nadzieję, że nie ma tu jednak żadnych ludzi. O super; jednak są... Minąłem dziewczynę nie uprzedzając jej, aby uciekała. Taki ze mnie ratownik kobiet, ich wymarzony rycerz. W końcu wziąłem się w garść i uderzyłem w to coś, no tak jakby rzuciłem... Ta dziewczyna przejęła moją kulę i zniszczyła ją. WTF?!
Siedziałam w swoim wypasionym pokoju i się po prostu nudziłam. Byłam w tym świecie, który stworzyłam już od kilkunastu dni. I jakby nie patrzeć, byłam tu sama. Moje bestie nie były dobrą kompanią.
Może wrócę na trochę do normalnego świata...?
Poderwałam się i już miałam otworzyć portal, gdy usłyszałam wrzask, albo raczej pisk. Chyba... Ludzki...
Natychmiast pobiegłam w tamtym kierunku.
A na miejscu...
Musiałam mieć trochę głupią minę, gdy zobaczyłam tego chłopaka i biegnącą do mnie bestyjkę...